Novruz Aslan: “Salama qarşı münasibətin dəyişməsi bəzi "insancıqların" xidmətidir”

Baxış sayı: 2964

ATV.az saytının  "Maraqlı insanlar" rubrikasının növbəti qonağı Qızıl Aypara cəmiyyətinin sədri, Milli məclisin deputatı, bəstəkar Novruz Aslandır.

Novruz müəllim, Azərbaycanda demək olar ki hamı - sizdə, məndə daxil səhəri çayla açırıq. Lakin adi insanlar gün ərzində bir-iki stəkən çay içdiyi təqdirdə, iş adamları və məmurlar daha çox bu içkini içmək məcburriyətindədirlər - axı hər bir görüşdüyü adama ilk növbədə çay təklif edirlər. Görüşlər də, sözsüz ki, çox olur. Siz gündə nə qədər çay içirsiniz?

 Mənim üçün bu çoxdan bir ənənəyə çevrilib - səhər tezdən evdə mütləq bir stəkan çay içməliyəm, sonra  işə gələndə  də birini. Amma qalan gün ərzində bir stəkandan artıqiçmək  olmur - qonaqlarım olsa da, olmasa da. Qonaqlara, əlbəttə ki çay təklif edirəm, lakin mənim qabağımda o artıq yalnız rəmzi məna daşıyır.

 Məmur və cəmi üç stəkan çay?! Bu inanılmazdır…

 Nəzərə alsaq ki, mən artıq uzun illərdir gün ərzində cəmi bir dəfə qida qəbul edirəm burada təəccüblü bir şey yoxdur (gülür). Özüdə ki, sistem şəkilində. Missal üçün, dünən nə vaxt nahar etmişəmsə, bu gün də həmin saatlarda qida qəbul edirəm.

Siz məmur omaqdan başqa gözəl yaradıcı bir insansınız. Bəz yaradıcılığınız nədən qidalanır –  spirtli açkidənmi, həmin çaydanmı, yoxsa digər nədənsə "ilham pərisi" gəlir?

 Mən müəyyən hadisələrdən ruhlanıram. Mənim yaradıcılığıma yalnız həyatımda və ya cəmiyyətimizdə  baş verən hansısa bir proseslər təkan verə bilər... Valideyinlərimi, bəzi dostlarımı itirəndə istəyirdim onlar üçün nəsə bəstəliyim və beləliklə “Əzizlərim” adında belə bir musiqi lahiyəsi həyata keçirdim. Və ya müharibənin qızğın vaxtında “Cəngi sədası”nı yazdım - o vaxt onu Nurlan Əzizbəyli çox uğurla ifa etmişdi.

 Anlayıram, yazdıqlarınız mahnıların hamısı sizin üçün əzizdir, lakin onların arasında xüsusui qürür duyduğunuz əsərlər hansıdır?

 Düz buyurursunuz, yazdıqlarım mahnıların hamısı mənim üçün əzizdir. Və onların ən böyük tənqidçisi də elə mən özüməm! Indiyədək hətta cəmiyyət arasında tanınan, sevilən mahnılarımıda birdə görürsən ki,  qulaq asanda onların hansısa bir yerini bəyənmirəm və fikirləşirəm ki, onu bir az başqacür yazmaq olardı. Hesab edirəm, sizin bu sualınıza musiqisevərlər  və siz özünüz daxil olmaqla daha yaxşı cavab verərdiniz – hansı mahnılarım  sizlər tərəfindən daha çox sevilirsə, deməli mən onlardan daha çox qürür duyuram.  Mənim üçün ən böyük uğur - ən çox dinlənən mahnılarımdır.

 Şəxsən mənə gəldikdə İlhamə Quliyeva üçün yazdığınız mahnılar həqiqətən də həm onun repertuarını zənginləşdırdi, həm tamaşaçılar tərəfindən çox sevildi desək yanılmarıq...

 Ilhamə xanımla birgə fəaliyyətimiz zamanı yaranan əsərlər, hesab edirəm, helə uzun illər yaşayacaq. Allah ona rəhmət eləsin amma bu xanımla olan  tərəfdaşlığımız doğurdanda mənim yaradıcılığımda böyük bir iz qoydu .

  İlhamə xanımı yaxından tanıyan bir insan kimi onun haqqında nə deyə bilərsiniz? Axı kənardan bu xanım bir az başqa cür görünürdü... amma onun ən azından gözəl bir yumor hissi və qürurluğu var idi.

 Tamamilə doğru buyurursunuz – onun gözəl yumor hissi vardı! Biz dörd nəfər idik – mən, İlhamə Quliyeva, Siyavuş Kərimi və daha bir dostumuz, göz həkimi  Qalib İskəndərov. Biz öz aramızda lətifələr danışırdıq - özüdəki harada olmağımızdan, saat neçə olmağından fərqli olmayaraq. Gecə saat iki, üç də olsa belə kim yeni bir lətifə öyrənirdisə, zəng edib onu danışırdı və İlhamə xanım yeni lətifə söyləməkdə heçdə bizdən geri qalmırdı.

 Birdə ki, o çox həssaz və tələbkər bir insan idi. Bir dəfə mən səsyazma studiyayasına gəlmişdim və özüm bunun canlı şahidi oldum. Gördüm ki, mahnını yazıb qurtarmayınca bu qadın nə çay içdi, nə su içdi nə azda olsa dincəldi... Yalnız işini bitirəndən sonra bir qurtum çay istədi.

Qürura gəldikdə isə bu gün cəmiyyətimizdə böyük bir problem yaranıb - “salam problemi”. Kimə birinci salam verirsınsə helə bilirlər sən onun qabağında əksiksən, əyilirsən, halbuki “salam” sözünün mənası “allah səni dərd bəladan qorusun” deməkdir. Və “əlleykümə salam” cavab verəndə, səndə qarşındsakı insana bunu arzulayırsan. Mən adam tanıyıram ki, boş otağa girəndə, onuda salamlayır və burada pis bir şey yoxdur. Amma salama qarşı münasibətin dəyişməsi bəzi insanların, hətta deyərdim insancıqların  xidmətidir. Çünki belələri indi bəzi insanların qabağında növbəyə dururlar ki, onlara salam versinlər.

Mən helə zəng olarkən telefonu qaldırmamaqdan danışmıram... Başqaların qabağında mobil telefona cavab verməyənlərdən, və lovğa-lovğa “yenə məni bezdirdi” deyənlərdən danışmıram. Halbuki onlara zəng edənlər nə rütbədə, nə hörmətdə zəngə cavab verənlərdən əksik deyillər...

Cəmiyyətimizdə olan neqativ hallara toxunduq, bəs pozitiv məqamlarımız sizcə hansılardı?

 Ilk növbətə bizim müstəqilliyimiz. Mən hər zaman demişəm - cəmiyyətimizdə olan hər hansısa bir problemi əldə etdiyimiz müstəqilliyə bağışlayıram! Axı biz bu müstəqilliyi uzun illər gözləmişik! Problemlər isə düzələcək, sadəcə onları düzəltmək üçün çalışmaq lazımdı, gələcək nəsli düzgün istiqamətdə tərbiyələndirmək lazımdı.

Bu düzgün istiqaməti onlara necə göstərmək olar? Axı son zamanlar bir çox məmur evladlarının məhz düzgün həyat tərzi seçməməsi onların valideyinlərinə də, cəmiyyətə də problemlər yaradır.

 Bilirsiniz, mənim rəhmətlik atamın yaxşı bir metodu var idi. O mənim bütün dostlarımı tanıyırdı. Hətta onları bir yerdə toplayıb, öz əlləri ilə hazırladığı şəraba qonaq edirdi. Və onların bu məclislər zamanı davranışlarına,  dedikləri sözlərə və hətta sağlıq deyən zamanı söylədikləri arzulara fikir verirdi! Sonra isə mənimlə təklikdə oturub, kiminlə gələcəkdə dost qalmağımı, kimnənsə uzaqlaşmağımı məsləhət görürdü. Məndə bu məsləhətlərə əməl etdikdə bir daha əmin olurdum ki, atam necə də haqlı idi.

Indi özümdə çalışıram ki, qızlarımın yanında etibarlı rəfiqələri olsun. Onları evimizə dəvət edirik,ünsiyyət yaradırıq. Qızlarıma da hər zaman deyirəm -  rəfiqələrinə , onları əhatə edən insanlara fikir versinlər. Axı gənci onun düşdüyü mühit formalaşdırır. Və valideyinlər çalışmalıdırlar ki, övladlarını pis mühitdən mümkün qədər qorusunlar.

Bildiyimə görə siz idmanla da uzun müddət məşğul olmusunuz. Görürəm ki, indidə özünüzü formada saxlayrsız...

 Bəli, mən bir müddət sambo və cudo ilə məşğul olmuşam, ustalığa namizəd olmuşam. Indi də özümü formada saxlamaq üçün trenajorlarda işləyirəm, gördüyünüz kimi kabinetimdə də ayrıca otaqda trenajor var və əlimə fürsət düşən kimi helə buradaca məşğul oluram.

Bəs idmançı deputatlarla münasibətləriniz necədir? Həmkarlarınızdan kiminləsə sparrinq etmisinizmi? Misal üçün, cudo ilə məşğul olmuş Adil Əliyevlə?

 Mənim bütün deputatlarla, o cümlədən idmamçılarla münasibətlərim çox yaxşıdır, amma Adil Əliyevlə sparrinqə çıxmamışam - ən azından ona görə ki, çəki dərəcələrimiz müxtəlifdir, mən ondan bir az ağıram (gülür). Adil müəllimdir,digər deputatımız Ülvi Quliyevdir - bu insanlar idmanda böyük iz qoymuş, idmanımızın müxtəlif növlərinin inkişafında böyük rolları olmuşdu. Onlar mənim  idmançı kimi edə bilmədiyimi ediblər - Azərbaycanımızın bayrağını ölkəmizdən kənarda  ucaldıblar, dalğalandırıblar. Onların insani keyfiyyətləri də çox gözəl və nümunəvidir. Onların hər ikisi bizim el-obanın fəxridir. Ağacan Əbiyev isə ümumiyyətlə unikal bir insandır- gözəl  rəssam, riyaziyyatçı, ixtiraçı, idmançı. Onun boksumuzun inkişafında olan rolu isə danılmazdır!

Hansı millət vəkili ilə sıx dostluq əlaqələriniz var? Misal üçün kimə zəng edib “gəl gedək bir stəkan çay içək, birlikdə nahar edək” dedikdə o dərhal sizin təklifinizi qəbul edər?

 Qeyd etdiyim kimi, mənim hamı ilə dostluq münasibətim, hamıya hörmətim var və buna görədə düşünürəm ki, həmkarlarımın heç biri mənim təklifimi qəbul etməyə bilməz. Lakin mən özümdən yaşlı insanlarla oturub-durduğuma görə, daha çox yaşlı nəslin nümayəndələri ilə ünsiyyətdə oluram. Misal üçün Millə Məclisin özündə naharı çox vaxt Şabran rayonunu təmsil edən, çox gözəl insani keyfiyyətlərə malik olan Tahir Süleymanovla edirəm.

Səs sizin başçılıq etdiyiniz  Qızıl Aypara cəmiyyətinun ən böyük və danılmaz uğuru hansıdır?

Bizim bir çox fəxrediləsi işlərimiz olsada, mən birini, mənim üçün ən qürurverici olanını qeyd edərdim.  Bu gün bizim ən böyük qürurverici işimiz donorlardan asılı olan cəmiyyətdən donor cəmiyyətə çevrilməyimizdir! Bu gün biz Somaliyə, İrana Türkiyətə , Belarusiyaya,Nepala, Moldovaya yardım edirik. 2000-ci ildən biz “açıq mühasibat” prinsipi ilə işləyirik. Yəni bizim hesablarımızı hamı görə bilir. 370 min üzvü olan cəmiyyətimiz var və biz hər bir təbii fəlakət zamanı, hər bir yanğın zamanı vətandaşlarımıza yardım etməyə hazırıq. Bizim könüllülər səhiyyə nazirliyinə mütəmdi olaraq qan veririk və keçmiş sovet məkanında Azərbaycan yeganə donor olan, yəni digər ölkələrə daim yardım göstərən ölkədir. Mən isə postsovet məkanında yeganə maaş almayan  “Qızıl Aypara” cəmiyyəti rəhbəriyəm və bununla fəxr edirəm!

Vüqar VÜQARLI

ATV.az